مادرانه...

کسی نمی داند...؛

یکجای دلم را گذاشته ام برای تو...

یکجای دست نخورده و ناب...

قسمتی ار دلم که طعم غم را نچشیده...

یکجای ناب و دنج که با هم بنشینیم و من

هی برایت بگویم و بگویم...

برایت از تو بگویم... که همیشه رویای بودنت با من بوده...

از شعرهایم... از تلخ و شیرین ماجراهای عاشقانه ام بگویم...

یک جای دلم را همیشه برای تو ناب و دنج می گذارم...

که هی بنشینم و موهایت را ببافم و برایت بگویم...

که طنین لبخند تو ناب ترش می کند....

میدانی اصلا فکر می کنم تمام مادرهای هستی،

از بدو تولد با فرزندانشان بوده اند

و همواره چیزی در وجودشان بوده...

تو هم همیشه با من بوده ای...

در خواب هایم که تنها با بودن تو شیرین می شوند...

در قدم زدن هایمان کنار ساحل...

می دانی من همیشه با تو بوده ام...

نمی دانم اگر روزی اینها را برایت بگویم،

حرف هایم را خواهی فهمید؟!

و شاید من تنها مادری باشم که برای دختری که

شاید هیچگاه در این هستی قدم نگذارد می نویسم...

اما این را می دانم که من همیشه با تو خواهم بود...

حتی اگر در این زمین حقیر و ملالت بار مادر تو نشوم...

تو را در عالمی دیگر خواهم دید!

رفتن رسیدن است!...