پدر "او"...

من یک پدر قهرمان داشتم...

توی آن دنیای قبلی که زندگی می کردم...

توی آن دنیای قبلی... توی دنیای "او"...

وقتی که در دنیای "او" زندگی می کردم...

"او "یک قهرمان داشت در دنیایش...

پدرش بود...

پدر من هم بود...

دلم میخواست پدر من هم باشد...

"او" همیشه از پدرش گله می کرد...

فکر می کرد که حتما پرد خوبی نبوده...

هر چقدر هم برای همه خوب بوده و ادم مهم و تاثیرگذاری بوده است

اما پدر خوبی نبوده...

"او" از پدرش حرف می زد...

من حظ می کردم...

دلم میخواست روزها بنشینم "او" برایم از پدرش حرف بزند...

برایم از سکوت پدرش میگفت...

از اینکه مال این روزگار نبود...

برای این جهان و قواعدش ساخته نشده بود...

که یک روز آقدر خوبی کرد و

قواعد این دنیای لعنتی را به بازی گرفت،

که روزگار دوام نیاورد...

شد مسیح بر صلیب...

شد مسیح آسمان هفتم...

بعد برایم از روزهای هجران پدرش گفت...

که چه سخت بود بی او...

این جهان!

که چقدر بی او همه چیز بوی مرگ می داد...

که بی پدرش بود که "او" زاده ی مرگ شده بود و همزادش...

برایم از او می گفت...

من او را به هزار شکل توی ذهنم میساختم و حظ می کردم...

با او هزار ماجرا توی رویایم می ساختم و چیزهای جدیدی تجربه می کردم...

"او" می دانست که من عاشق پدرش شده ام...

هر وقت از "او" و این جهان کلافه بودم،

برایم از پدرش می گفت...

و انگار شنیدن از او برایم بهترین داستان ها باشد...

بهترین رویا ها و جهان های موازی ایی باشد که در آن زندگی می کنم...

من پدرش را دوست داشتم...

شاید کمی بیشتر از خودش...

پدرش معشوقم بود و من هزار بار با او

از "او" حرف زده بودم و گله اش را کرده بودم...

حالا "او" رفته است...

با ماجراهای پدرش...

دیگر "او" نیست که برایم ساعت ها از پدرش حرف بزند و من حظ کنم...

"او" نیست و من اما داستان های جدیدی از پدرش برای خودم میسازم و

در گوش خودم می گویم...

انگار کن که دانای کل نشسته است و به آدم ها نگاه می کند و داستان هایشان را

می نویسد...

که در آن دنیای موازی داستان های پدرش را می نویسم و حظ می کنم...

که حتی خوابش را می بینم...

که"او" رفته است و من اما

هنوز هم با پدرش از "او" حرف میزنم و شکوه هایم را با او می گویم و

هزاران تصویر از آن سنگ سیاه در دنیایم میسازم....

رفتن رسیدن است!...