"بودن"

چندوقت پیش توی اینستاگرام عکس و کپشنی درباره مرگ

یکی از کاربرها دیدم و خواندم.

دوستانش برایش نوشته بودند و اظهار دلتنگی کرده بودند.

 و روی تمامی عکس ها پروفایلش تگ شده بود.

رفتم توی صفحه اش و عکس هایش را بالا و پایین کردم.

سرطان داشت...

سرطان داشت و در تمامی عکس ها یک لبخند رنگی توی صورت

بی مویش مشترک بود.

زیر یکی از عکس هایش کسی برایش نوشته بود: 

تو اسطوره ی عاشق زندگی بودنی!

زندگی را دوست داشت.

بودنش در این جهان را...

این را توی کپشن هایش، کنار تمامی دردهایی که روایتشان میکرد

اعتراف کرده بود.

زیر عکس آخرش آدم های زیادی حالش را پرسیده بودند و

مدتی که جواب نداده بود نگران شده بودند و

کامنت های آخر که کسی خبر فوتش را به بقیه داده بود.

 و بعد خیل عظیم ابراز دلتنگی ها بود از نبودنش...

.

به همین سادگی توی چند دقیقه با شروع و پایان یک نفر

در جهان آشنا شدم.

که فهمیدم چقدر دختر مهربانی بوده و عاشق زندگی..

که چه کتاب هایی خوانده و چه دوست هایی داشته...

که حتی طرفدار تیم پرسپولیس بوده و روز فوتش که مصادف 

با دربی بود دوستانش برایش نوشته بودند:

کاش داقل امروز پرسپولیس ببرد تا تو خوشحال تر باشی...

به همین سادگی و با شتاب بود آشنا شدن من با حیات و ممات و

دردهای یک زندگی...

به سادگی چند دقیقه دیدن عکس هایش و 

خواندن نوشته های دوستانی در غم از دست دادنش.

و به این فکر می کنم که این حرف ها، این نوشته ها، 

این عکس ها که ثبت لحظات خوب و بد ماست 

یک جایی بر جریده عالم ثبت می شود..

که گوشه حافظه ی این جهان می ماند.

این دنیای مجازی که بودن و نبودن آدم ها را عجیب کرده...

که نبودنشان را تکثیر می کند و

مثل یک کابوس می آورد جلوی چشمانت...

این دنیای مجازی که با اتمسفر داستان هایش،

هزاران دنیای موازی برایمان بوجود آورده.

در تمام چیزهایی که می نویسیم، حرف هایی که می زنیم،

آدم هایی که با دنیایمان آشنایشان می کنیم؛

روحی از ما جریان دارد.

و اینکه چقدر از روزنه نوری که از تک تک لحظات بودن تو بر 

تاریکی مطلق این جهان می تابد،

می توانی راه را به کسی نشان دهی چیز ارزشمندی ست.

اینکه من بعد از مرگ کسی با دنیایی از بودن او که می خواست

به دیگران نشانش بدهد آشنا شوم و لا به لای آن دنبال زندگی بگردم،

باید اتفاق ارزشمندی برای "بودن" او باشد!

رفتن رسیدن است!...