شهر من...

تو از تبار دردها و رنج ها بودی

از جنس خرداد پر از تردید و پر ابهام

از جنس وحشت ها و ترس های رنگارنگ

از جنس روزهای بی تابی و ناآرام

رنگ غبار بر تن پر طرح و نقشت بود

امروز اما رنگ تو مایل به خونین است

گرچه هنوز، زخم های سبز تو پیداست

آغوش تو جای هزاران درد رنگین است

در تو تمام اسم های خوب شوق انگیز

جمهوری و آزادی و میدان استقلال

در تو امید روزهای خوب شادی بخش

تلفیقی از بغض و غم و یک عشق مالامال

تهران تو ای معشوقه ی پنهانی غمگین

گرچه سکون چشم های تو پرآشوب است

طاقت بیار این روزها را چونکه می دانم

پایان داستان تو اینبار هم خوب است...

.

پ.ن:

مراقب تهران باشیم!

رفتن رسیدن است!...