خطا و صواب...

مرا شبیه خودت کردی و رهایم هم

ز هرچه شعر عاشقانه ای جدایم هم

دلم به حکم عاشقی هزار خنجر خورد

هنوز زنده ام که بوده ای دوایم هم

کسی پناه قلب من نبوده است هرگز

نه آدمی به زمین و نه آن خدایم هم

عشق به نقل تو همیشه بوده پر ز عذاب

به مهر هجرها دادی و جفایم هم!

همیشه بوده ای به حکم دل، صحیح و صواب

و عقل گوید که بزرگ ترین خطایم هم...

رفتن رسیدن است!...